W ciszy i zaufaniu będzie wasza moc - Iz.30-15
wtorek, 08 stycznia 2019
Czy Mateusz 16 uczy, że Piotr był papieżem?

"Mateusz 16 jest najczęściej cytowanym tekstem przez rzymskich katolików. Mówi się, że właśnie tutaj Piotr został ustanowiony nieomylnym przywódcą Kościoła z prymatem władzy nad resztą apostołów. Tekst brzmi:

"A odpowiadając Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego. A Jezus odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jonasza, bo nie ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. A ja ci powiadam, że ty jesteś Piotr, i na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne nie przemogą go. I dam ci klucze Królestwa Niebios; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane i w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane i w niebie." Ew. Mateusza 16:16-19

Katolickie zrozumienie tekstu

Po pierwsze, ci, którzy wyznają papizm, wierzą, że przez uczynienie Piotra skałą, na której zbudowano kościół, Jezus ustanowił Piotra jako najwyższego przywódcę kościoła. Katechizm Kościoła Katolickiego mówi, że Piotr jako kamień ma oznaczać jego autorytatywną niewzruszoność w sprawach przywództwa: "Piotr z racji wyznanej wiary pozostanie niezachwianą skałą Kościoła. Będzie strzegł tej wiary przed wszelką słabością oraz umacniał w niej swoich braci "(The Catechism of the Catholic Church, 2nd Ed., p. 156, paragraph 552)

Po drugie, jeśli chodzi o otrzymywanie kluczy Królestwa niebieskiego, ten sam katechizm mówi: ""Klucze" oznaczają władzę zarządzania domem Bożym, którym jest Kościół." (The Catechism of the Catholic Church, 2nd Ed., p. 156, paragraph 552). Katolicy twierdzą, że w Mateusza 16:18 Jezus czerpał z Księgi Izajasza 22: 15-25, gdzie Eljakim otrzymał klucz do domu Dawida z mocą otwierania i zamykania. Rzym będzie argumentował, że ponieważ Eljakim został ustanowiony głównym szafarzem lub przywódcą królewskiego rodu, a ponieważ urząd ten obejmował następców, to dlatego ustanawia to, że Piotr został wyłącznym przywódcą lub głównym szafarzem Królestwa Niebieskiego z następcami, biskupami Rzymu, w podobny sposób.

Po trzecie, w odniesieniu do wiązania i rozwiązywania katechizmu stwierdza również: "Moc "Wiązania i rozwiązywania “oznacza władzę odpuszczania grzechów, ogłaszania sądów doktrynalnych i podejmowania decyzji dyscyplinarnych w Kościele" (The Catechism of the Catholic Church, 2nd Ed., p. 156, paragraph 553). Jeśli chodzi o ogłaszanie sądów doktrynalnych, dotyczy to rzekomo nieomylnego oświadczenia ex cathedra, w którym papież deklaruje coś, w co wierzy cały Kościół, odnośnie wiary lub moralności.

Moja teoria

Po dokładnym zbadaniu kwestii Mateusza 16 jestem przekonany o następujących rzeczach: Jezus użył Piotra jako skały lub fundamentu, aby rozszerzyć, zbudować lub rozwinąć swój kościół poprzez proste głoszenie Słowa przez Piotra. To wczesne zwiastowanie i nawracanie ludzi jest symbolem tego, że używa kluczy Królestwa, aby otworzyć dla takich ludzi drzwi Królestwa. Oznacza to, że Piotr jest skałą lub fundamentem Kościoła, nie w sensie najwyższej władzy jurysdykcyjnej czy panowania, ale w sensie bycia fundamentalnym narzędziem, które Chrystus wykorzystał do wzrostu wczesnego kościoła.

Piotr użył swoich duchowych kluczy Królestwa niebieskiego, aby otworzyć drzwi do niego dla pierwszych nawróconych, budując, rozszerzając lub powiększając Kościół Chrystusowy. W tym sensie Jezus ogłosił Piotra skałą, na którym zbudowano kościół.

Te klucze należące do Piotra, które oznaczają głoszenie Ewangelii przyszłym członkom Królestwa, pozwalają Piotrowi wiązać i rozwiązywać ludzi. Dotyczy to pozwolenia lub zakazu wstępu do Królestwa. Wszystko to jest niepowtarzalne, ponieważ dotyczyło początkowej formacji i początkowego wzrostu małego pierwotnego kościoła, a zatem nie ma następstwa takich zaszczytów.

Dlatego jestem przekonany, że ten tekst nie uczy, że Piotr będąc skałą oznacza, że jest wyjątkowym najwyższym przywódcą Kościoła jako całości lub, że jego klucze oznaczają jego następców, a on rządzi Kościołem jako główni szafarze z kluczem Elijakima w domu Dawida z Izajasza 22:22. Neguje również, że wiązanie i rozwiązywanie tyczy ogłaszania "doktrynalnych wyroków" i podejmowania "decyzji dyscyplinarnych w Kościele", jak zapewnia katechizm.

Jezus używa Piotra do budowania Kościoła poprzez jego głoszenie

Odrzucam zarówno myśl, że Jezus mówił, że na wierze Piotra zbuduje swój Kościół, jak i ideę, że na samym Piotrze Kościół zostanie zbudowany. Konserwatywne egzegetyczne stypendium protestanckie jest zasadniczo zjednoczone w stwierdzeniu, że Piotr jest tutaj skałą. D. A. Carson, Craig Blomberg, Craig S. Keener, a także późni Oscar Cullmann i W. F. Albright wśród wielu dziesiątek innych osób zgadzają się w tej kwestii. Jak zauważa Carson,

"Chociaż prawdą jest, że petros i petra mogą oznaczać odpowiednio "kamień" i "skałę" we wczesnej grece, rozróżnienie to ogranicza się w dużej mierze do poezji… Grecki dokonuje rozróżnienia między petros i petra, tylko dlatego, że stara się zachować grę słów, a w grece rodzaj żeński petra nie może bardzo dobrze służyć jako męskie imię" (D.A. Carson, Matthew, Frank E. Gaebelein, ed. The Expositor’s Bible Commentary, Vol. 8, [Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1984], p. 368).

Najczęstszym problemem w tej dyskusji jest to, że jest przyjmowane przez katolików, że jeśli Piotr jest skałą, to musi oznaczać, że jest najwyższym przywódcą Kościoła cieszącym się papieskim prymatem. Często jest to po prostu brane pod uwagę, gdy tylko Piotr okaże się tutaj skałą. Jednak to założenie jest nietrafne w świetle kontekstualnych i innych materiałów Nowego Testamentu dotyczących kościoła budowanego lub rozwijającego się przez Piotra, znaczenia kluczy Piotra jego wiązania i rozwiązywania. Dlatego należy przestrzec rzymskich katolików, aby nie opierali się na tym po prostu dlatego, że protestanccy uczeni potwierdzają, że Piotr jest skałą. Jeśli Piotr jest skałą, na której zbudowany jest kościół, po prostu oznacza, że Piotr buduje lub rozwija pierwotny kościół poprzez swoje zwiastowanie, to poważnie osłabia papieskie rozumienie Piota będącego skałą.

Jeśli ten pogląd jest prawdziwy, spodziewalibyśmy się, że słowo "budować" w Ewangelii Mateusza 16:18 często oznacza wzrost lub mnożenie członków Kościoła. Grecki czasownik dla "będę budować" tutaj jest oikodomēsō future indicative active, który pochodzi od czasownika oikodomeō. Słowo to użyte jest w Dz. 9:31 w obecnej formie imiesłowu teraźniejszego do wzrostu lub mnożenia członków Kościoła, gdzie czytamy: "Tymczasem kościół, budując się [oikodomoumenē] i żyjąc w bojaźni Pańskiej, cieszył się pokojem po całej Judei, Galilei i Samarii, i wspomagany przez Ducha Świętego, pomnażał się."(Dz. Ap. 9:31).

Używa się go również w Rzymian 15:20 do rozpowszechniania Ewangelii, co prowadzi do wzrostu członkostwa: "A przy tym chlubą moją było głosić ewangelię nie tam, gdzie imię Chrystusa było znane, abym nie budował [oikodomō] na cudzym fundamencie, na czyimś fundamencie ( Rzymian 15:20). W 1 Liście do Koryntian 3:10 Paweł może mówić o byciu "mądrym/roztropnym budowniczym" w odniesieniu do wzrostu lub budowania kościoła. Piotr w 1 Piotra 2: 5 może porównać wierzących do "kamieni żywych budujcie się w dom duchowy,"

Kiedy mowa o budowaniu dosłownego domu (Mt 7:24, 26, Łuk 4:29, 7: 5, Jan 2:20, Dzieje Apostolskie, 7:47, 49) wpisuje się w tę ideę dom wyrastający z niczego dzięki pracy. Jest to zgodne z naszą tezą, ponieważ chcemy pokazać, że słowo może nieść znaczenie wzrostu liczby członków kościołów. Badacz Nowego Testamentu, Robert Gundry, również udziela informacji wspierających naszą tezę: "metafora budowania narodu występuje w Jr. 18: 9; 24: 6; 31: 4; 42:10; 1 Kor 3,9; Ef 2,20; 1 Piotra 2: 5 "(Robert Gundry, Matthew: A Commentary on His Handbook for a Mixed Church Under Persecution, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 1994], p. 333 italics mine).

W ten sposób ustaliliśmy, że metafora budowania może często oznaczać wzrost kościoła w liczbie. Tego moglibyśmy się spodziewać, gdyby nasza teza, że Piotr jest skałą, który buduje (to znaczy rośnie) kościół jest prawdziwy. Jest to tym bardziej uzasadnione, gdy przyjrzymy się temu, co zauważa R. T. France: "Grecki termin ekklēsia [kościół] nigdy nie oznacza fizycznej struktury w NT, ale zawsze jest wspólnotą ludzi. Nowa świątynia nie jest budowlą z literalnych kamieni, ale składa się z "żywych kamieni" (1 Piotra 2: 5) " (R. T. France, The Gospel of Matthew, The New International Commentary on the New Testament, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 2007], p. 623 brackets mine). Dlatego nie jest trudno dostrzec, że Mateusz 16:18 ma to, czyli Jezus zwiększył liczbę Jego owczarni poprzez Piotra, który mocno pomaga temu procesowi.

Piotr używa kluczy do odblokowania drzwi Królestwa dla nawróconych poprzez głoszenie, budując w ten sposób Kościół Chrystusa

To, że klucze Królestwa niebieskiego umożliwiły Piotrowi otwarcie drzwi wiary dla nawróconych (spełniając rolę Piotra jako skały, który buduje kościół) jest potwierdzone wieloma względami. Po pierwsze, przekazanie Piotrowi kluczy Królestwa niebieskiego ma być wyraźnie zrozumiane jako głoszenie ewangelii Żydom, Samarytanom i poganom, co otworzyło im drzwi Królestwa. Dlatego widzimy w Dz. 15: 7: ". . . Piotr wstał i rzekł do nich: "A gdy to już długo rozpatrywano, wstał Piotr i rzekł do nich: Mężowie bracia, wy wiecie, że Bóg już dawno spośród was mnie wybrał, aby poganie przez usta moje usłyszeli słowa Ewangelii i uwierzyli." 

Piotr odwołuje się do Mateusza 16:19, kiedy Chrystus dał mu klucze Królestwa, które symbolizują eskortowanie nowych nawróconych. Jeśli chodzi o Piotra, który wspomniał o Bożym wyborze, by użyć go jako narzędzia dla pogan, Adam Clarke zauważa: ". . . on [Piotr] odnosi się do tego czasu, kiedy Chrystus dał mu klucze Królestwa niebieskiego, aby mógł otworzyć drzwi wiary dla pogan ". (Adam Clarke, The New Testament of our Lord and Saviour Jesus Christ, Volume 1, [J. Emory and B. Waugh for the Methodist Episcopal Church, 1831], p. 760).

Co więcej, jeśli te klucze symbolizują głoszenie i otwarcie drzwi Królestwa dla nawróconych, powinniśmy spodziewać się dowodów łączących pierwotne nawrócenie z duchowym otwarciem drzwi. Widać to dokładnie w Dziejach 14:27: "A gdy tam przybyli i zgromadzili zbór, opowiedzieli, jak wielkich rzeczy dokonał Bóg z nimi i jak poganom drzwi wiary otworzył.)  Znów klucze, które Piotr otrzymał w Ewangelii Mateusza 16:19, otworzyły drzwi Królestwa dla pierwszych nawróconych poprzez głoszenie słowa. W tym sensie Jezus użył Piotra jako skały do zbudowania swego kościoła.

Jeśli chodzi o klucze Piotra, potwierdzamy naszą tezę, Warren W. Wiersbe zauważa: "Piotr otrzymał przywilej otwarcia 'drzwi wiary' Żydom w dniu Pięćdziesiątnicy (Dz. 2), Samarytanom (Dz 8: 14) oraz dla pogan. (Warren W. Wiersbe, The Bible Exposition Commentary: New Testament: Volume 1, [David C. Cook, 1992 ], p. 59).

Edward Denny odnotowuje, że pisarz wczesnego kościoła z II-III wieku Tertulian (A.D. 160-220) dostrzegł to rozumienie kluczy w swoim późniejszym okresie życia:

"[Tertulian wierzył, że moc wiązania i rozwiązywania] ... została wyczerpana przez samego Świętego Piotra, kiedy otworzył drzwi Królestwa niebios poprzez jego działanie w przyjmowaniu nowych nawróconych do Kościoła" (Edward Denny,Papalism, [Rivingtons, 1912], p. 607).

Choć Tertulian trzymał się później w swoim życiu teologii odbiegającej od rzeczywistości pod wieloma względami, wydaje się, że przynajmniej w tym aspekcie miał rację. Wpływowy historyk Kościoła i teolog Philip Schaff zgadza się, gdy zaznacza:

"Klucze Królestwa niebios. Moc otwierania i zamykania. Piotr najpierw przyznał się Żydom (w dniu Pięćdziesiątnicy) i poganom (Korneliuszowi) do Kościoła; i pierwszy wykluczył (Ananiasza i Safirę, Szymon Maga) " (Philip Schaff, The Gospel According to Matthew, [Charles Scribner, 1881], p. 219).

Prawosławny uczony Laurence Cleenewerck zgadza się z tym znaczeniem kluczy Piotra:

". . . klucze mogły odnieść się do Piotrowego zlecenia otwarcia drzwi Królestwa, nie tylko skruszonym Żydom, ale także Samarytanom i poganom. Po otwarciu drzwi misja kluczy została wypełniona." (Laurence Cleenewerck, His Broken Body: Understanding and Healing the Schism Between the Roman Catholic and Eastern Orthodox Churches, [Euclid University Press, 2008], p. 267)

Piotr rozwiązuje i związuje ludzi do Królestwa za pomocą swoich kluczy, a nie reguł czy doktryn.

Ponieważ klucze Piotra symbolizują metaforyczne otwieranie drzwi Królestwa przez głoszenie i pomaganie nawróconym, wiązanie i rozwiązywanie (to, co się robi z kluczami) muszą być z tym związane. "I" (Greckie 'kai') pomiędzy zwrotami: "Dam ci klucze do królestwa niebieskiego" i "cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie" w w. 19 również zapewnia to współzależne połączenie.

W tym sensie Piotr wiąże i rozwiązuje ludzi do Królestwa: dopuszcza i zabrania wejścia do Królestwa za pomocą swoich kluczy na podstawie ich przyjmowania lub zapierania się Ewangelii. To, że ludzie w przeciwieństwie do doktryny lub zasad są związani i rozwiązani tutaj, jest jasne. Carson stwierdza,

"Formalnie 'ho' jest nijakie, a "rzeczy" można się spodziewać. Co więcej, rabini mówili o "wiązaniu" i "rozwiązywaniu" pod względem określania 'Halakah' (zasad postępowania): Shammai jest stanowczy i "wiąże" wiele rzeczy z ludźmi, podczas gdy Hillel pozwala na większe rozluźnienie i "rozwiązuje" ich. Można więc argumentować, że w Dziejach Apostolskich 15:10 Piotr traci to, co niektórzy judaizatorzy chcą związać. Jednak pomimo tego, lepiej jest przyjąć wiązanie i rozwiązywanie w Ewangelii Mateusza 16:19 odniesienie do osób, a nie zasad. Nijakie 'hosa' ("cokolwiek") pojawia się w 18:18, gdzie kontekst wymaga, aby chodziło o osoby. W rzeczy samej, Grecy często używają czasu nijakiego do ludzi dla klas lub kategorii, a nie dla jednostek. Kontekst w. 19 popiera to; dla kluczy w poprzedniej klauzuli kontekstu mówi o zezwoleniu na wejście do Królestwa lub bycie wykluczonym z niego, a nie o zasadach postępowania pod panowaniem Boga " (D.A. Carson, Matthew, Frank E. Gaebelein, ed. The Expositor’s Bible Commentary, Vol. 8, [Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1984], p. 372).

Odnosząc się do tego wiązania i rozwiązywania ludzi dla Królestwa, można zobaczyć Piotra zezwalającego na wejście w Dziejach Apostolskich 2: 14-40 gdzie, po jego zwiastowaniu tłumom w dniu Pięćdziesiątnicy, "Ci więc, którzy przyjęli słowo jego, zostali ochrzczeni i pozyskanych zostało owego dnia około trzech tysięcy dusz"(Dz. Ap. 2:41). Jego otwieranie drzwi do Królestwa ludziom jest także widoczne w Dziejach Apostolskich 3: 11-26 (patrz także na jego nauczanie Samarytan w Dz. 8:14 i pogan w Dziejach 10: 25-48).

Jego zabranianie wstępu osobom do Królestwa można zobaczyć w jego komentarzach do żydowskich władców, starszych i skrybów w Dziejach Apostolskich 4: 11-12: "On to jest owym kamieniem odrzuconym przez was, budujących, On stał się kamieniem węgielnym. I nie ma w nikim innym zbawienia; albowiem nie ma żadnego innego imienia pod niebem, danego ludziom, przez które moglibyśmy być zbawieni." Zabrania także wstępu Szymonowi magowi, który próbował kupić za pieniądze moc Ducha: "A Piotr rzekł do niego: Niech zginą wraz z tobą pieniądze twoje, żeś mniemał, iż za pieniądze można nabyć dar Boży." (Dz. Ap. 8:20) W końcu widzimy, jak Piotr zajmował się sprawą Ananiasza i Safiry, gdy sprzedali własność, ale oszukańczo zatrzymali część pieniędzy dla siebie:

"I rzekł Piotr: Ananiaszu, czym to omotał szatan serce twoje, że okłamałeś Ducha Świętego i zachowałeś dla siebie część pieniędzy za rolę? Czyż póki ją miałeś, nie była twoją, a gdy została sprzedana, czy nie mogłeś rozporządzać pieniędzmi do woli? Cóż cię skłoniło do tego, żeś tę rzecz dopuścił do serca swego? Nie ludziom skłamałeś, lecz Bogu. Ananiasz zaś, słysząc te słowa, upadł i wyzionął ducha. I wielki strach ogarnął wszystkich, którzy to słyszeli." Dzieje Apost. 5:3-5

Jak mówi Keener: "Podczas gdy elita religijna Izraela odcięła ludzi od Królestwa (23:13; cf. Lk 11:52; Cullmann 1953: 204; Richardson 1958: 317; Ladd 1974b: 117-18; Schweizer 1975: 343), ci, którzy wyznali tożsamość Jezusa z Piotrem, byli upoważnieni do wprowadzenia ludzi w to miejsce."(Craig S. Keener, A Commentary on the Gospel of Matthew, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 1999], p. 429 brackets mine).

To jest wiązanie i rozwiązywanie z kluczami Królestwa niebieskiego. To nie ma nic wspólnego z doktryną papieskiego prymatu.                                                                                                                               

Wsparcie naukowe dla naszego zrozumienia Piotra jako skały                                                                                                                              

Teraz, kiedy pokazaliśmy potwierdzenie, że Piotra jest skałą z Mateusza 16:18, w żaden sposób nie wymaga to konkluzji papieskiego prymatu (tj. Najwyższej jurysdykcji świata, ex cathedra wypowiedzi na temat wiary i moralności, dostarczając Kościołowi nieomylnej interpretacji Pisma Świętego, i dogmatycznie ratyfikując sobory) teraz cytujemy autorytety akademickie, które zgadzają się z naszym podstawowym rozumieniem, że Piotr jest skałą. XIX-wieczny anglikański uczony George Salmon zauważył:

"Widzicie zatem, że fakt, iż Chrystus jest nazywany skałą, i że na Nim Kościół jest zbudowany, nie jest przeszkodą także, aby Piotr nią był, w innym sensie, jest nazwany skałą i jest uważany za podstawę Kościoła. . . Jeśli nie ma takiej obawy, kontekst skłania nas, byśmy patrzyli na słowa naszego Pana, jako przyznające Piotrowi specjalną nagrodę za jego wyznanie. Ponieważ wyznanie to było naprawdę narodzinami kościoła chrześcijańskiego. . . . Jezus wypełnił Swoją obietnicę w stosunku do niego, uhonorowując go głównym miejscem na każdym z kolejnych etapów rozwoju Kościoła. To przez kazanie św. Piotra w dniu Pięćdziesiątnicy, pierwszy dodatek został dokonany do liczby uczniów, których sam nasz Pan zebrał, gdy pewnego dnia zostało dodane do Kościoła 3000 dusz; a misja Piotra wobec Korneliusza była pierwszym krokiem do przyjęcia pogan do kościoła; co powoduje, że nakłada się to na wąską barierę judaizmu i obejmuje wszystkie rodziny ziemi. W ten sposób wypełniły się słowa naszego Pana, że Piotr został uhonorowany przez bycie czołowym pośród ludzkich pracowników, dzięki którym powstał Kościół " (George Salmon, The Infallibility of the Church, [London: John Murray, 1888], pp. 333, 335).

Respektowany zreformowany uczony biblista D.A. Carson wyjaśnia:

"Piotrowi, w czasie wyznania Jezusa jako Mesjasza, powiedziane jest, że otrzymał to wyznanie dzięki objawianiu od Ojca i zostaną mu dane klucze Królestwa, to znaczy przez głoszenie "dobrej nowiny o Królestwie"(4:23), które przez objawienie coraz lepiej rozumie, otworzy Królestwo dla wielu i zamknie je przed wieloma. Spełnienie tego nie znajduje się w Dziejach Apostolskich w tekstach takich jak 15:10, ale w takich jak 2: 14-39; 3: 11-26, aby w ten sposób Pan dodał do kościoła tych, którzy byli zbawieni (2:45), lub inaczej mówiąc, Jezus budował swój kościół (Mt 16:18) (D.A. Carson, Matthew, The Expositor’s Bible Commentary, Vol. 8, Frank E. Gaebelein, ed. [Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1984], p. 373

 Prawdopodobnie najlepszy uczony Nowego Testamentu pochodzący z Australii, Leon Morris zauważa:

". . . lepiej jest myśleć o kościele zbudowanym na Piotrze jako człowieku, który otrzymał objawienie. . . . Nie ma wątpliwości, że Piotrowi przypisuje się wyższość (co wyraźnie widać we pierwszych rozdziałach Dziejów Apostolskich), ale nie jest to absolutna dominacja i musimy być ostrożni w jej definiowaniu. . . . Piotr . . . był, aby otworzyć drogę. Widzimy go jak to robi w Dz. Ap. 2 i 3, gdzie otworzył drogę dla pogańskiego Korneliusza. Powinniśmy zobaczyć inny aspekt użycia kluczy w Dziejach Apostolskich 8: 20-23, gdzie wyklucza on zatwardziałego grzesznika. I chociaż dar kluczy wskazuje na to, że Piotr ma określony prymat, nie powinniśmy przesadzać." (Leon Morris, The Gospel According to Matthew, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 1992], pp. 423, 424, 426).

Amerykański badacz biblijny Frederick Dale Bruner podkreśla:

"Zgodnie z dokładnym obrazem użytym w tym zdaniu, to nie Piotr lub inni chrystocentrycy, tacy jak on, budują Kościół Chrystusa; raczej to sam Jezus używa uczniów chrystocentrycznych i ich wskazywania, i który zamienia wszystkie takie osoby kierujące w moździerz. "Zbuduję swój własny kościół." Chrystus wskazuje Piotrowi zaszczyt pierwszym kamieniem, który Jezus wybrał dla budowy swego kościoła. Księga Dziejów się z tym zgadza (por. Np. Dz. 2, 8 i 10) " (Frederick Dale Bruner, Matthew: a Commentary, The Churchbook, Matthew 13-28, vol 2, revised, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 2004], pp. 127-128).

 Ortodoksyjny uczony Theodore Stylianopoulos zgadza się z tym:

 ". . . głównym budowniczym jego nowej wspólnoty był sam Jezus. Społeczność była Jezusa ("mój kościół"), a nie Piotra. Niepokonana potęga, przeciwko której moce piekielne nie zwyciężą pochodzi od Chrystusa, a nie od Piotra i nie należy do Kościoła. . . nie do stanowiska Piotra. Jezus i Kościół są większymi rzeczywistościami niż Piotr. Zadaniem Piotra było służenie w pewien charakterystyczny, ale nieokreślony sposób jako reprezentant lub pomocnik Jezusa w budowaniu wspólnoty" (Theodore Stylianopoulos, Concerning the Biblical Foundation of PrimacyThe Petrine Ministry: Catholics and Orthodox in Dialogue: Academic Symposium held at the Pontifical Council for Promoting Christian Unity, ed. Walter Kasper, [The Newman Press, 2006], p. 50).

 Anglikański uczony R. T. France podkreśla Piotra

 ". . . rolę w sprowadzaniu Samarytan (Dz. 8: 14-25) i pogan (Dz 10: 1-11: 18, 15: 7-11). Do czasu objęcia przez Jakuba stanowiska przewodnika Kościoła w Jerozolimie, fundament został położony. Zasadniczo wszyscy apostołowie stanowili fundament, w którym Jezus był kamieniem węgielnym, ale faktem historycznym było, że na przywództwie Piotra zależała wcześniejsza faza rozwoju kościoła, i ta osobista rola, spełniająca jego imię "skała" jest odpowiednio tutaj celebrowana przez słowa Jezusa" (R. T. France, The Gospel of Matthew, The New International Commentary on the New Testament, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 2007], p. 623).

 Historyczne wsparcie dla naszego rozumienia Mateusza 16

 Maksym z Turynu (A.D. ?- 424)

 W odniesieniu do wczesnego kościoła poparcie dla tego zrozumienia Piotra będącego skałą, można przytoczyć tu Maksyma z Turynu (A.D.? - 424). Chociaż nauczał, że Chrystus dał Piotrowi pewien prymat lub wysoką pozycję w niebie i w królestwie Bożym, jego interpretacja Mateusza 16 jest taka sama jak nasza. Na przykład zamiast utrzymywać przekonanie Rzymu, że klucze Piotra zapewniły mu najwyższą władzę jurysdykcyjną nad całym kościołem, Maksym z Turynu nauczał, że klucze "otwierają wierzącym bramy wiary, tak samo otworzą dla nich bramy nieba" (Maximus, Sermon Ixxii. De Dict. Ev. “Vos estis sal terrae.” Galland t. ix. P. 393, in Colin Lindsay, The Evidence for the Papacy, [London: Longmans, 1870], p. 49).

To nie jest współczesny katolicki pogląd na klucze, który mówi, że dają one Piotrowi niewzruszoną władzę, by rządzić Kościołem w wyjątkowy sposób.

Co więcej, w odniesieniu do sensu, w jakim Piotr jest skałą, na której zbudowany jest kościół, wyraźnie i jednoznacznie stwierdza, że "jest on nazywany skałą, ponieważ będzie pierwszym, który położy fundament wiary między narodami. . . "((Ancient Christian Writers, [New York: Newman, 1989), The Sermons of St. Maximus of Turin, Sermon 77.1, p. 187 cited in William Webster, The Matthew 16 Controversy, [ChristianResources, 1999], p. 123). 

Nie naucza, tak jak współczesny Rzym, że Piotr jest kamieniem w sensie posiadania absolutnego pierwszeństwa jurysdykcji nad każdym wierzącym. Uczy, że Piotr jest skałą lub fundamentem w tym sensie, że przekazuje wiarę pierwszym nawróconym budując lub rozszerzając Kościół Chrystusa poprzez swoje zwiastowanie.

 Piotr Chryzolog (A.D. 380 – 450)

 Piotr Chryzolog wspomina: "Piotr, ta niewzruszona podstawa zbawienia i strażnik nieba. Został wybrany, aby być apostolskim rybakiem i z haczykiem świętości przyprowadził do sobie tłumy. . . "((Peter Chrysologus, Sermon 107, M. P. L., Vol. 57, Col. 498 cited in William Webster, The Matthew 16 Controversy, [Christian Resources, 1999], p. 127 italics mine). 

Zauważa także, że "Piotr otrzymał imię od skały, ponieważ jako pierwszy zasłużył na ustanowienie Kościoła z powodu swojej niezłomności wiary. . . Niech Piotr trzyma się pradawnego prymatu chóru apostolskiego. Niech otworzy się na tych, którzy wchodzą do Królestwa niebieskiego. Niech zwiąże winnego swoją mocą i zwolni pokutnika w uprzejmości."

 Bez wątpienia będzie skłonność wśród niektórych do ujrzenia papizmu w słowach Chryzologa z powodu słowa "prymat". Jednakże Chryzolog wyjaśnia, w jakim sensie Piotr ma prymat w świetle bycia skałą z Mateusza 16. Prymat Piotra jest w kategoriach bycia tym, który ustanawia kościół Jezusa poprzez ewangelizację i głoszenie (tj. łowienie i otwieranie Królestwa dla ludzi). Nie jest to w sensie absolutnej jurysdykcji lub nieomylności.

Chociaż w liście do heretyka Eutychesa napisanego A.D. 449 Chryzolog napominał go, aby zwracał uwagę na list, który napisał papież Leon, i chociaż nauczał, że sobór nie może być zwołany bez zgody biskupa Rzymu i że biskup Rzymu reprezentował Piotra w świetle bycia w swoim apostolskim widzeniu, faktem jest, że nauczał Piotra był skałą i miał prymat w tym sensie, który opisaliśmy, a nie w katolickim sensie. Zauważ także, że Chryzolog nie potwierdził, że wiązanie i rozwiązywanie w Ewangelii Mateusza 16 miało coś wspólnego z nieomylnym orzeczeniem doktrynalnych wyroków, jak twierdzi Rzym. Nauczał, że wiązanie i rozwiązywanie oznacza wiązanie winy i rozgrzeszenie pokutnika w odniesieniu do kwestii grzechu. A jednak w świetle tego, papiestwo jednak ogłosiło go doktorem Kościoła rzymskokatolickiego w A.D. 1729.

 Katolicki badacz William B. Palardy wyjaśnia, dlaczego w niektórych swoich materiałach Chryzolog wykazuje szczególną lojalność wobec Rzymskiego i biskupa:

 "Po konsekracji, jeśli wierzyć Agnellusowi, faktycznie wybrany przez biskupa Rzymu na spotkanie z Rawenną, a otrzymawszy dekret od papieża, który podniósł jego widzenie do stanu metropolitalnego, Chryzolog jest zrozumiale lojalny wobec Rzymu." (William B. Palardy, St. Peter Chrysologus: Selected Sermons, Volumes 2-3, [Catholic University of America Press, 2004],  p. 11

 Tertulian (A.D. 155-250)

Co więcej, w kilku miejscach Tertulian (A.D. 155-250) identyfikuje Piotra jako skałę, ale nie w współczesnym rzymskim sensie. Tertulian zgadza się z naszym stanowiskiem, że kościół będzie zbudowany, będzie wzrastać lub rozszerzać się poprzez głoszenie Piotra i jego wiązanie i rozwiązywanie. W tym sensie Piotr jest skałą, na której zbudowany jest kościół. Potwierdza to tak:

"Na tobie" - mówi - "zbuduję swój kościół" i "dam ci klucze. . . i "Cokolwiek zwiążesz lub rozwiążesz". . . W samym (Piotrze) Kościół został wychowany; to znaczy przez samego (Piotra); (Piotr) sam wypróbował klucz. . . (Piotr) był pierwszym, który odryglował, w chrzcie Chrystusa, wejście do Królestwa niebieskiego, w którym królestwo jest "rozwiązane", a grzechy, które były przedtem "związane", a ci, którzy nie zostali "rozwiązani" są " związani" zgodnie z prawdziwym zbawieniem" (Alexander Roberts and James Donaldson, The Ante-Nicene Fathers, [Grand Rapids: Eerdmans, 1951], Volume IV, Tertullian, On Modesty 21, p. 99 cited in William Webster, The Matthew 16 Controversy, [Christian Resources, 1999], p. 27 italics mine)

W opinii Tertuliana Piotr jest widziany jako skała, ponieważ jest pierwszym Apostołem, który głosi Ewangelię pierwszym nawróconym, prowadząc do związania grzechów w królestwie z powodu zbawienia. Dane te pokazują, że nasza podstawowa teza została potwierdzona przez pierwszego zachodniego pisarza kościoła, który napisał o Mateuszu 16. Znowu zauważamy komentarze Denny'ego na temat późniejszego poglądu Tertuliana: [Tertulian wierzył, że moc wiązania i rozwiązywania] . . . została wyczerpana przez samego Piotra, kiedy otworzył drzwi Królestwa niebieskiego poprzez jego działanie w przyjmowaniu nowych nawróconych do Kościoła. (Edward Denny, Papalism,[Rivingtons, 1912], p. 607).

Interakcja z rzymskim poglądem kluczy Piotra

Ponieważ nic w Ew. Mateusza 16 ani w żadnym innym tekście Nowego Testamentu nie potwierdza sukcesji roli Piotra ani idei, że prerogatywy Piotra i jego honory dotyczą domniemanych rzymskich następców po nim, katolicy są zmuszeni spojrzeć do Starego Testamentu za domyślnym typologicznym poparciem dla sukcesji papieskiej. Jak to apologeta Roman Robert Sungenis przyznaje w odniesieniu do Mateusza 16: "Nigdy nie mówiliśmy, że Mateusz 16 mówił o sukcesji. Powiedziałem tylko, że Mateusz 16 mówi, że Piotr był skałą, któremu dano klucze do wiązania i do rozwiązywania. "(Robert Sungenis, The Papacy Debate, Summer 1995 James White, Robert Zins vs. Scott Butler and Robert Sungenis, Boston College , Boston, MA).

Podobnie, papista Richard P. McBrien przyznaje: "z samego tylko Nowego Testamentu nie mamy podstaw do ustanowienia linii sukcesji od Piotra przez kolejnych biskupów Rzymu" (Richard P. McBrien, Catholicism: Completely Revised& Updated, [HarperCollins, 1994], p. 753).

Wolfhart Pannenberg obserwuje w jaki sposób konsensus uczonych odrzuca pogląd, że to, co zostało powiedziane Piotrowi, rozciąga się na jego domniemanych rzymskich następców, w trzecim tomie jego pracy "Systematic Theology" czytamy:

"Dzisiaj egzegeza teologiczna NT, w tym egzegeza rzymskokatolicka, osiągnęła powszechną zgodę, że te wypowiedzi NT o Piotrze, bez względu na to, jak inaczej moglibyśmy je ocenić, odnoszą się tylko do Piotra, a nie do następców w jego urzędzie" (Wolfhart Pannenberg, Systematic TheologyVolume 3trans. Geoffrey W. Bromiley [Wm. B. Eerdmans Publishing, 1998], p. 429)

Aby rozwiązać ten dylemat, katolicyzm starał się połączyć klucze Piotra do Królestwa nieba z Ewangelii Mateusza 16:19 z kluczem Eljakima domu Dawida w Księdze Izajasza 22:22. Ponieważ urząd Eljakima (naczelny szafarz królewskiego rodu) prawdopodobnie miał następców, katolicy twierdzą, że Piotr także (czyli biskupi Rzymu). Pomimo tego, że uczeni zauważają, że do połowy II wieku nie było pojedynczego biskupa Rzymu, nadal ważne jest współdziałanie z tym papieskim twierdzeniem. W katolickiej księdze apologetycznej 'Jesus, Peter and the Keys' czytamy:

"[Jezus] powierzył klucze Królestwa niebieskiego Piotrowi (i jego następcom) na ziemi aż do końca czasów. . . . Użycie przez Chrystusa takiego języka w odniesieniu do kluczy celowo przypomina o kogo pismach? Proroka Izajasz. . . . Według Izajasza 22:24, Czy implikowana jest dziedziczność? Są tam cechy dziedziczenia." (Scott Butler, Norman Dahlgren, David Huss, Jesus, Peter and the Keys: A Scriptural Handbook on the Papacy, [Queenship Publishing, 1996], pp. 39, 40, 51 brackets mine).

Główny rozpatrywany tekst, Izajasza 22:22, stanowi:

"I położę na jego ramieniu klucz domu Dawida, i gdy on otworzy, to nikt nie zamknie, a gdy on zamknie, to nikt nie otworzy."

Apel Rzymu do Izajasza 22:22, jako rzekomo będącego tłem dla tego stwierdzenia, choć przyjęty przez wielu komentatorów i uczonych jako ważna interpretacja, jest w rzeczywistości problematyczny z kilku powodów. Na samym początku ważne jest, aby obalić ideę, że tylko dlatego, że Księga Izajasza 22:22 wspomina o otwieraniu i zamykaniu (która wydaje się podobna do "związywani i rozwiązywania" z Ew. Mateusza 16:19), nie dowodzi to, że są one tym samym zestawem kluczy. W Biblii istnieje wiele różnych zestawów kluczy, z których wszystkie wymagają użycia ich (tj. związywania i rozwiązywania lub otwierania i zamykania itp.). Są klucze od otchłani (Obj. 9: 1, 20: 1), klucze śmierci i otchłani (Obj. 1:18), klucze do nieba (Łuk. 4:25, Obj. 11: 6), klucz do wiedzy (Mat. 23:13, Łuk. 11:52), klucze Królestwa niebieskiego (Mt 16:19) oraz klucz domu Dawida (Izajasza 22:22, Obj. 3: 7). Dlatego nie jest konieczne wnioskowanie z samego podobieństwa między otwieraniem a zamykaniem w Księdze Izajasza 22:22 i wiązaniem, i rozwiązywaniem w Ewangelii Mateusza 16:19, że są to te same klucze. Wszystkie te klucze wymagają wiązania i rozwiązywania lub otwierania i zamykania drzwi za ich pomocą.

Dowód, że zestawy kluczy nie są takie same, jest następujący: w Księdze Izajasza 22:22 Eljakim otrzymuje "klucz" (w liczbie pojedynczej) domu Dawida. Z drugiej strony Piotr otrzymuje klucze (w liczbie mnogiej) Królestwa niebieskiego. Klucz (w liczbie pojedynczej) domu Dawida, który został dany Eljakimowi w Księdze Izajasza 22:22, nie jest dany Piotrowi, a tym bardziej biskupom Rzymu. W rzeczywistości ten pojedynczy klucz domu Dawida pozostał z samym Jezusem Chrystusem i ma charakter mesjanistyczny. Objawienie 3: 7 stwierdza, że Chrystus posiada klucz domu Dawida:

"A do anioła zboru w Filadelfii napisz: To mówi Święty, prawdziwy, Ten, który ma klucz Dawida, Ten, który otwiera, a nikt nie zamknie, i Ten, który zamyka, a nikt nie otworzy" Objawienie 3:7

Zostało to napisane długo po wydarzeniach z Ewangelii Mateusza 16 wykazujących, że Jezus ma klucz (w liczbie pojedynczej) z Księgi Izajasza 22:22, a nie rzymscy następcy Piotra. Istnieją trzy zasadnicze różnice między kluczem domu Dawida w Księdze Izajasza 22:22 a kluczami Piotra Królestwa niebieskiego w Ewangelii Mateusza 16:19: 1. liczba mnoga i liczba pojedyncza 2. tytuły (klucz Dawida vs. klucze Królestwa niebieskiego) i 3.) nadzorca kluczy (Jezus ma klucz domu Dawida, a Piotr miał klucze Królestwa niebieskiego).

Co do klucza Dawida, anglikański uczony Geoffrey W. Bromily zauważa: "Klucz wielkiego wezyra w Księdze Izajasza. 22:22 jest niewątpliwie autorytetem danym samemu Chrystusowi ". Geoffrey W. Bromily, International Standard Bible Encyclopedia: K-P, Vol. 3, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 1995], P. 11)

To pokazuje, że klucze, które Piotr miał, były inne niż te w Księdze Izajasza 22:22 i dlatego nie ma powodu przypuszczać, że klucze Piotra do Królestwa koniecznie udowodnią, że będzie miał unikalnych następców, którzy je trzymają lub że uczynią Piotra i jego rzekomych następców naczelnymi zarządcami kościoła.

Odpowiadając na fakt, że Piotr miał klucze i Eljakim miał klucz, Sungenis, próbując utrzymać, że klucze wciąż są takie same, argumentuje,

"On [Jezus] daje to Piotrowi, klucze. Wielu komentatorów twierdzi, że to dlatego, że on otwiera i zamyka. Tutaj ma znaczenie liczba mnoga dla kluczy." (Robert Sungenis, The Papacy Debate, Summer 1995 James White, Robert Zins vs. Scott Butler and Robert Sungenis, Boston College, Boston, MA italics mine).

On twierdzi, że klucze Piotra są w liczbie mnogiej, ponieważ on zamyka i otwiera (dwie rzeczy). Dlatego Sungenis mówi ludziom, aby nie zwracać uwagi na różnice w liczbie mnogiej i liczbie pojedynczej. Jednak ten argument jest błędny, ponieważ Eljakim otwiera i zamyka, ale jego klucz jest tylko pojedynczy. Jeśli Sungenis miał rację, wtedy klucz Eljakima powinien również być w liczbie mnogiej.

Idąc dalej, inne wskazówka, że klucze nie są takie same to, że w Księdze Izajasza 22:22 Bóg mówi, że położy klucz na ramieniu Eljakima. Jezus jednak mówi Piotrowi, że da mu klucze - duża różnica.

Jeśli chodzi o to, czy wczesny Kościół połączył klucze Królestwa z Mateuszu 16 z kluczem Eljakima do domu Dawida z Księgi Izajasza 22:22, prawosławny uczony Laurence Cleenewerck zauważa, że tak nie było:

 

". . . poza dwoma późnymi i raczej poetyckimi aluzjami Efraima i Aafratesa, Ojcowie nie łączą Księgi Izajasza 22 i Mateusza 16" (Laurence Cleenewerck, His Broken Body: Understanding and Healing the Schism Between the Roman Catholic and Eastern Orthodox Churches, [Euclid University Press, 2008], p. 266).

Ten śmiertelny cios dla pozycji rzymskiej oznacza, że pierwsi wpływowi pisarze kościelni, którzy mieli wiele do powiedzenia na temat Mateusza 16, nie uczyli o dwóch zestawach kluczy, tak jak to robi współczesny Rzym. A zatem, ponieważ nie ma bezpośrednich dowodów na to, że wierzyli lub nauczali, że te dwie grupy kluczy były takie same, co oznacza, że nie mogliby postrzegać Starego i Nowego Testamentu jako domniemanego dowodu, że Piotr był zwierzchnikiem domu Bożego wraz z następcami. Oznacza to również, że nie była to wczesna tradycja przekazana przez apostołów, aby skorelować te dwa zestawy kluczy. Ta korelacja jest oczywiście późniejszym rozwojem bez historycznych podstaw.

Interakcja z katolickim poglądem rozwiązywania i związywania

Musimy teraz liczyć się z twierdzeniem, że zdolność Piotra do wiązania i rozwiązywania dotyczy nieomylnych oświadczeń doktrynalnych (tj. Unikalnych instrukcji ex cathedra). Cytowaliśmy Carsona egzegetycznie kwestionując pogląd, że wiązanie i rozwiązywanie tutaj muszą być rozumiane na tle pewnego rabinistycznego użycia (tj. zakazywania i pozwalania dotyczących zasad postępowania). Należy również zauważyć, że nawet jeśli daje się taką zależność przyznać, to takie połączenie może sięgać jedynie do samych pojęć pozwalania i zabraniania (tj. W tym sensie: zezwalając i zabraniając wejścia do Królestwa). Tak na przykład, kiedy katolicka księga 'Jesus, Peter and the Keys' na str. 63 argumentuje, że źródła żydowskie udowadniają, że wiązać i rozwiązać znaczy zakazać i pozwalać, nie trzeba wymagać przyjęcia sprawy dla Chrystusa, a Piotr musi zabraniać lub zezwalać na doktrynę. To może odnosić się do zakazu i pozwolenia na wejście do Królestwa. Dostarczyliśmy argumenty za tym stanowiskiem.

Co więcej, Piotr nigdy nie daje nieomylnej deklaracji ex cathedra zgodnej z tym, co opisuje Sobór Watykański 1. Watykan 1 zdefiniował oświadczenie ex cathedra jako: "podczas pełnienia urzędu pastora i nauczyciela wszystkich chrześcijan. . . on definiuje doktrynę dotyczącą wiary lub moralności, która ma być utrzymywana przez Kościół powszechny..." (Vatican I,Concerning the Infallible Teaching of the Roman Pontiff, 1869-1870, edited by Re. Vincent McNabb, O.P. [Burns and Oates], 1907, pp. 46-47) 

Papieskie uwagi wskazujące na to, że nieomylny dogmat zostanie wkrótce przedstawiony, brzmią mniej więcej tak: "Deklarujemy, ogłaszamy i definiujemy, że ..." Nie ma nic takiego nie wyszło z ust Piotra.

Rola Piotra w soborze z Dziejów Apostolskich 15 jest czasami przedstawiana jako przykład odezwy ex cathedra, w którym Piotr pokazuje swój rzekomy papieski prymat. Jednak nie brzmi jak papież określający dogmat, kiedy robimy porównanie. W tym rozdziale ani nigdzie indziej w Nowym Testamencie nie ma żadnej wskazówki, że rola Piotra w tym soborze polegała na podaniu formalnej definicji doktrynalnej. Jak przekazuje Carson, "Dzieje 15:10 są raczej przykładem przeciwnego punktu widzenia [wiązania ludzi z doktryną], ponieważ tam Piotr nie postępuje zgodnie z prawem. Kościół z Dziejów Apostolskich 15 poszukuje duchowej zgody, a nie narzuconego Halakotu; a Jakub jest bardziej wpływowy niż Piotr. (D.A. Carson, Matthew, Frank E. Gaebelein, ed. The Expositor’s Bible Commentary, Vol. 8, [Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1984], p. 372-372).

Rzeczywiście, komentarze Jakuba w Dz. 15:19 są bardziej zbliżone do tego, co Rzym oznacza definicją ex cathedra, niż Piotra. Na zakończenie soboru Jakub zdecydował,

"Dlatego sądzę, że nie należy czynić trudności tym spośród pogan, którzy nawracają się do Boga," Dzieje Apost. 15:19

 W końcu wszyscy apostołowie otrzymali zdolność wiązania i rozwiązywania w Ewangelii Mateusza 18:18, a więc jeśli ta władza utwierdza zdolność Piotra do dawania nieomylnych oświadczeń ex cathedra, oznacza to, że wszyscy apostołowie to robili, nie tylko Piotr; a zatem wszyscy apostołowie cieszą się papieskim prymatem.

Podsumowanie i uwagi końcowe

Piotr miał pierwszeństwo historycznego zbawiania, bycia pierwszym powołanym, służąc jako rzecznik dwunastu, będąc wymienionym jako pierwszy na większości listów apostołów i będąc wymienionym najczęściej w Nowym Testamencie. W tym sensie Piotr ma pierwszeństwo w Nowym Testamencie. Jednak nic z tego nie dowodzi papieskiego prymatu, która przemawia do rzekomej absolutnej suwerenności Piotra i jurysdykcji nad światem, nieodwracalnych nieomylne wypowiedzi ex cathedra, i dogmatycznie ratyfikujących sobory ... Kiedy widzimy ojca kościoła, który mówił, że Piotr miał pierwszeństwo wśród apostołów lub był pierwszym z apostołów, nie odnosi się to do tego, w jakim znaczeniu Piotr ma prymat, w protestanckim zrozumieniu czy katolickim.

Mimo to, współcześni apologeci rzymscy często będą domagać się zwycięstwa, gdy tylko przytoczą ojca, który twierdzi, że Piotr jest skałą lub ma jakiś prymat, włączając w to ojców, których wymieniłem, takich jak Tertulian i Maximus z Turynu itd. Jednak pokazaliśmy, że nie wierzyli, że Piotr był skałą tak samo jak robi to współczesny katolicyzm, lub w jego prymat tak samo, jak robi to współczesny Rzym. Oni wierzyli, że Jezus użył Piotra jako skały, aby rozszerzyć swój Kościół poprzez głoszenie ewangelii. Innymi słowy, Kościół Jezusa został zbudowany dzięki ewangelizacji Piotra, ponieważ Piotr użył swoich kluczy, aby otworzyć drzwi wiary dla pierwszych nawróconych (wiążący i rozwiązując ich), budując przez to kościół Chrystusa. Dlatego ważne jest uważne egzaminowanie ojców kościoła.

Wielu katolików (i, niestety, protestantów) fałszywie wierzy, że jeśli katolicki apologeta wykazuje, że Piotr jest skałą z Mateusza 16, to udowodnili oni doktrynę papiestwa. Jednak, jak pokazaliśmy, jest to dalekie od prawdy. Chociaż Mateusz 16: 18-19 wykazuje, że Jezus uczynił Piotra skałą, na której zbudowany będzie swój kościół, jest jasne już raz dokładnie zbadane, że w żaden sposób to nie oznacza, że fałszywa doktryna papieskiego prymatu jest prawdziwa.

Jeśli chodzi o Piotra będącego skałą, D. A. Carson potwierdza, że:

"nic tego nie wymaga, aby konserwatywne poglądy rzymskokatolickie były popierane ... Tekst nie mówi nic o następcach Piotra, nieomylności ani wyłącznym autorytecie" (D.A. Carson, Matthew, The Expositor’s Bible Commentary, Vol. 8, Frank E. Gaebelein, ed. [Grand Rapids: Zondervan Publishing House, 1984], p. 368).

Keener także odnotowuje,

"Inni, którzy dzielą jego proklamację, również dzielą jego autorytet w budowaniu kościoła (18:18 z 16:19)  (Craig S. Keener, A Commentary on the Gospel of Matthew, [Wm. B. Eerdmans Publishing, 1999], p. 427).

 Keith Mathison stwierdza,

 ". . . wielu rzymskich katolików założyło, że jeśli wykażą, że "skała" jest odniesieniem do Piotra, to w jakiś sposób udowodnili, że Chrystus ustanowił papiestwo rzymskokatolickie w Mateuszu 16. Skok z "tej skały" będący odniesieniem do Piotra do doktryny papiestwa jest jednak bezpodstawny pod względem tekstowym. Załóżmy, że "skała" odnosi się do Piotra. Co straciliśmy (jeśli jesteśmy protestantami) lub zyskaliśmy (jeśli jesteśmy katolikami)? Nic. Ponieważ nawet jeśli ten fragment mówi o Piotrze, to nie mówi absolutnie nic o sukcesji, nieomylności, najwyższej jurysdykcji ani o żadnych innych podstawowych elementach współczesnego papiestwa. (Keith Mathison, The Shape of Sola Scriptura, [Canon Press, 2011], p. 186).

Podsumowując, istotną prawdą, o której należy pamiętać, jest to, że Jezus Chrystus jest ostateczną podstawą Kościoła, a nie innymi mniejszymi fundamentami, takimi jak Piotr i apostołowie (por. Ef 2:20). Nie możemy odwrócić naszej uwagi od Niego i niezdrowo dawać ją innym. Jak podaje 1 List do Koryntian 3:11:

"Albowiem fundamentu innego nikt nie może założyć oprócz tego, który jest założony, a którym jest Jezus Chrystus." 

źródło: Keith Thompson/www.exegeticalapologetics.com

sobota, 22 grudnia 2018
Jakiego imienia wzywać by być zbawionym?

Jakiego imienia wzywać?

Tylko w chrześcijaństwie jest łaska!

Tylko w chrześcijaństwie jest łaska

13:44, madapitu , moje
Link Dodaj komentarz »
Ateizm to...

Ateizm to

Moja wiara nie jest ślepa!

Moja wiara nie jest ślepa!

 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 84
Zakładki: